تفاوت عدم انطباق عمده و جزئی در سازمان‌ها و تأثیر آن بر اخذ گواهینامه ایزو
در فرایند ممیزی سیستم‌های مدیریت و تدوین گزارش‌های مرتبط با استانداردهای ایزو، همواره با دو مفهوم بنیادین روبه‌رو می‌شویم: عدم انطباق عمده و عدم انطباق جزئی. شناخت دقیق تفاوت میان این دو، برای هر سازمانی که در مسیر اخذ گواهینامه ایزو گام برمی‌دارد، امری ضروری است؛ زیرا درک نادرست از ماهیت عدم انطباق‌ها می‌تواند به تصمیم‌های ناصواب، اتلاف منابع و حتی تأخیر یا توقف در صدور گواهینامه منجر شود. عدم انطباق، در معنای عام، هرگونه نبودِ تحقق یک الزام مشخص‌شده در استاندارد، مقررات یا سیستم مدیریت سازمان است. اما شدت و پیامدهای این نبود، معیار اصلی تفکیک آن به دو دسته عمده و جزئی به شمار می‌رود. در این مقاله، ضمن تبیین مفهومی این دو اصطلاح، معیارهای تشخیص، پیامدهای عملی و مسیرهای اصلاحی هر یک بررسی می‌شود تا سازمان‌ها بتوانند با نگاهی دقیق‌تر به ممیزی و گزارش‌های آن بنگرند و مسیر اخذ گواهینامه ایزو را با اطمینان بیشتری طی کنند.